قصر طلائی

 


عجب روزگاریست ....

حتی برای یک فنجان قهوه ی ترک !!

دلم تنگ می شود .....


و .... یه کار قدیمی

قصر طلائی


                                                مَنو در هم شکستی بی ترحم


                                                ببین سنگ دلت با من چه ها کرد

                                                 .
                                                 .
                                                 .
                                                 .
                                                 .

                    بذار تا عاشـقِ بعـدی نـدونه

                  یه گورسـتانه این قصرِ طلائی




                                    شرمنده ....

            
                         من بهتره اینجا ترانه ننویسم .......02.gif

                                 این ترانه رو قراره به زودی بخونن .........


                                  مجبور شدم  تا حدودی ..... حذفش کنم


Sorry               




 

/ 155 نظر / 15 بازدید
نمایش نظرات قبلی
حميد

سلام اميدوارم خوب باشيد دفعه پيش وقت نظر دادن من اسم مانی را با يک پسر اشتباه گرفتم که فکر ميکردم شما يعنی ماندانا نوشته های اورا به نمايش می گذاريد که از اين بابات معظرت می خواهم و ترانه ای خوبی بود ولی سعی کنیم چیزهای جدید را به ذهنمان را دهیم که کار بسیار سختیست که خودمهم در این مورد مشکل دارم و خدا نگهدار

ميرزايی

اومدم نبوديد حالا کی قراره بخونه ؟ تبريک يا علی

امير

خواندم خواندنی ها را تا بعد

اوهام

سلام. می بینم پشیمون شدی از هم غزل و هم ترانه داستان می زنی پست بعد؟! موفق باشی.

مهديه

سلام ! آمدم برای اولين بار ... عجب روزگاریست! آدم نمی داند چه طور بگويد نظرش را... دلم برای ... خیلی چیزها تنگ می شود این روزها... پایدار باشی

افسانه

سلام مدتها نبودم ماندانای عزيز از انتقادت در مورد شعر قبليم خيلی ممنونم با يه شعر تازه منتظرتم

عرفان

يادت باشه نظرت برام مهم!: http://www.persianblog.ir/posts/?weblog=taarik.persianblog.ir&postid=5782821

تنها

از روزگار گله ها داشتم باز سکوت کردم..در کنارم بودي سکوت کردم از کنارم رفتي سکوت کردم..سکوت. سکوت. سکوت.. و حالا مي خواهم اين سکوت هميشگي را بشکنم.. مي خواهم حرف بزنم به اندازه تمام آدمها..مي خواهم فرياد بزنم بجاي همه مردم به اندازه تمام آن روزها که بودي حرف دارم هزاران برابر بيشتر از آن روزهاي که رفتي حرف دارم حرفهايم را ميزنم شايد اين دل بيقرار آرام گيرد و اگر آرام نگيرد مثل گذشته باز سکوت خواهم کرد... صدايت کردم صدايم را نشنيدي..سکوت مي کنم تا صدايم را بشنوی.. صداي دلم را از نگاهم مي شنوي ... اگر تو هم بي صدا شوي مثل من سکوت من يعني يک آسمان حرف پس با دلم هم صدا شو قصه سکوتم را بخوان از ابتدا تا نگفته ها را بشنو و مرا باور کن..و حالا نوبت توست ! تو سکوت کن تا مرا بشکنی تو سکوت کردي ولي من حتي سکوتت را مي شنوم... .

آرش

سلام خوبی ماندانا عزیز ای کاش می شد دوستی را بيمه کرد با تبادل لينک موافقی به من خبر بده منطزت هستم نظر يادت نره بدرود