بگو سنجاقکم هستی
با خودت غرقم کن!

با تمـوم قلبم ، به تو گفتـم آره

آخر تنهائی ... چه شروعی داره ! 

                رو به روم طوفانه ، توُ چشام لبخنده

                                   تو همون دردی که ... زخممو می بنده

به تو تکیه دادم! غمو از من کم کن!

تو که باشی خوبه ، با خودت غرقم کن:

                                     توُ یه ذره رویا ، وسطِ بیداری

                                                    یا میونِ  دستات ... واسه ی دلداری

                                                                                              با خودت غرقم کن!

                    ماندانا ابری /  دی ماه ٨٩

 

 * من هنوز شرمنده دوستانم ... لعنت به ٢۴ ساعتِ همیشه کم! 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٩/۱٠/۱۸ - ماندانا ابری