بگو سنجاقکم هستی
تا صبح دی ...

 

تا صبح دی ...

 

آذر رسید و آیـنـه ها داد می زننـد :

"  پائیزِ دیگری به وجودت اضافه شد .

    تقویمِ خالی ات  که به سمتِ بهار نیست

    بس کن ! که جاده از نرسیدن کلافه شد !

 

   در انـتـظارِ معـجـزه ای غــیـر ممکـنی

   از تکـه های مانده ی احساسِ یخ زده

   آن جنـگـلی که خانـه ی امنِ  ترانه  بود

   نفـرین شد و هرآنچه که بوده ، ملخ زده !   "

 

باور نمی کنم ، که شبـیـهم به مـرده ها !

از  آیِـنـه  نمی گـذرم تا  نبـیـنـدم

سـرما فقط نشـانـه ی یلداست در زمین !!

سـرما فقط  ... وَ من که در این روزها بَدَم .

 

آجیل و هندوانه ... وَ یک مشت خاطره

از کـوچـه های ملتـهبِ شـهـر می خرم

مثل همیشه ، در شبِ تحـویـلِ آفـتـاب   

از نــردبان کهـنه ی دیروز ... می پرم

                  □□□

امشب کنارِ کرسیِ قلبم نشسته ای

مادر بزرگ خانه ی متروکه ام ، منم !

از لحظـه ی شـروع یکی بود ... تا نبود

تا صبحِ دی ، برای خودم حرف می زنم

 

                                               ماندانا ابری آذر  ماه 1387

 

 

پی نوشت ١ :   http://www.hamtabar.ir/news2.php?id=433

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٧/٩/۱٤ - ماندانا ابری