بگو سنجاقکم هستی
پرنده تر

 


روزی روزگاری ...  وطنم ...


پرنده تر


در این هوای مضطرب که در قفس نشسته ام

اگرچه زنده ام ولی ... کبوترانه خسته ام
 

پریده ام در انزوا به ارتفاع میله ها

در انتظار مانده ام که بشکنند پیله ها


برای خنده ای عمیق ، دلم عجیب لک زده

در ازدحام غصه ها سکوت هم کپک زده

 
تمام عمر رفته ام شبیه چوب خط شده

کنار قاب پنجره صدای من فقط شده :

 
                        
            “ آهای آسمان من ! چقدر مانده تا سحر ؟

              بگو که می روم از این خرابه ی بدون در

 
             به سمت انتهای شب ، رهاتر و پرنده تر

            دلم صعود می کند ، از این سقوط مستمر “

                       ooo

به روی خاک زندگی ، امید می خزد هنوز

شب است و پشت پنجره
                                 ستاره
                                       می وزد
                                                   هنوز ...



 
          ماندانا ابری - زمستان ۸۶

 
 پی نوشت ۱ : این شعر قرار است آهنگسازی و اجرا شود ...

پی نوشت 2 :  بعضی وقتها باید به عمق فاجعه خندید !

آخرین کارهائی که برای اخذ مجوز به شورای شعر فرستادم مصادف با استعفای آقایان : بهمنی ، کاکائی و ایمان بود . فکر نمی کردم خارج شدنشان از جمع شورا یعنی فاجعه ای بزرگتر ! حداقل زمان آقایون تغییرات با نظر ترانه سرا انجام می شد ...( کلی توضیح اینجا بود که حذفش کردم ... فکر کنم اکثر دوستان خوندن و نظرشونو نوشتن )

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٧/٢/۱٤ - ماندانا ابری