بگو سنجاقکم هستی
كارنامه



        کـارنـامـه


            پشتِ بومِ خاطره ، فريادِ وحشت
            يه نفر که از خـودش می افته پائيـن !

می شـکنـه پایِ رسيدنش به فـردا
            دردِ ديروزه توّ اين روزایِ غمگـين

پشتِ دستش داغِ گـريه پينه بسته
           دل پشـيمونی چه سنگينه روّ دوشش

جایِ خالیِ صداقت چه عميقه !
            توّ سری خورده ، پر از حرفه توّ گوشش

تـویِ ذهنـش ، زنـدگيشـو می نويسه
            با مـدادِ آرزویِ رفـته بر باد

غلطاش خيلی زيادن و می دونه  ...

  کسی اين بچه ی تنبلو نمی خواد !

ooo            

واسـه جبـران ديره اما بشـه شايد
            لحظه ي سقـوط ... فـکـرِ آسـمون بود

می شـه از دره ی شب گذشت و حتی ...
            دنبالِ يه جاده تا رنگين کمون بود

ooo         
 

با همـون پایِ شکسته راه می افتـه
           صد قـدم می ره و صـد بارم می افتـه

           توّ دلـش آشـوبه ... انقلابـه ... حرفـه
           چه چيزائی که به احساسش نگفتـه

رو به اون که می دونه دريایِ عـشـقــه
            می ره و داد می زنه :

     برایِ يک بار !

  نذار اين همـه بـدی بـا من بمـونه

  نمره ی صفرو از اين کارنامه بردار ...


 مانـدانـا ابری - آذرماه 86

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٩/۱۸ - ماندانا ابری