بگو سنجاقکم هستی
آستان

   



 

   آســتـان 

 


                   نفسم را غروب مي بلعيد ، كه به شـرقِ شما نظـر كردم
 

 

زيـرِ رگـبارِ تنـدِ امـاها ، از ميـانِ خـودم سـفـر كردم


 

در سـراشيبيِ بلندِ دعا ، گـريه همـراهِ من به شـوق آمـد

نبـضِ نوزاديِ دلم مي زد كه من از آستـان گُـذر كـردم


 

طعمِ خورشيد مي دهد حتي ، جـرعه اي از نگـاه تا گنبـد

و قـدمهايِ من به شب خنديد ، رفتم و عشق را خبر كردم


 

در مسيرِ كبوترانِ حَرَم ، واي اگر مرغِ خانگي باشم

هشتمين آسمان طلب كرد و .....

قامتم را پرنده تر كردم


 

گوشه اي در ميانِ صحنِ طلا ، روبرويِ شما نشسته دلم

تا كمي شكلِ عاشقان باشم

چادري از غزل به سر كردم

 

 

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٩/٢۸ - ماندانا ابری