بگو سنجاقکم هستی
از ستاره ...


   
ترجیح دادم متنی که اینجا بود رو حذف کنم ..... تا فقط نظرات رو در مورد  شعرم  بدونم .

  

    

   

 از ستاره ....

 


          بي صدا تر از عبورِ نرمِ شب ، اشك در چشمانِ او جوشيده بود

قامتِ سـرد و نحـيفِ زنـدگي ، تكـه اي از آبـرو پوشيده بود

 


         صبح نـزديك و غمش نزديك تر ، لحظه ها از واهمه لبريز تر

با طلوعِ روز او شب مي شد و ...

 دلخوشي ها از ستاره ، ريزتر

 

كاش اين خورشيدِ سوزان تا ابد ، روشني را گوشه اي جا مي گذاشت

روشنـي يعني نگاه و آيِـنه ، چـهره اي كه رنگِ خوشبختي نداشت

 

چند چشمِ غصه دار و يك اتاق  ، پُـر شده از حسـرتِ هـرچـه محال

در شعـاعِ نـور رسـوا تـر شده  ،  يك بغل بغـض و دلـي رو به زوال

 

پرده ها را مي كِشد ... نه !!  مي كُشد ، پنجره محكوم تر ، اعدام شـد

پـرسـه هايِ نـاگـزيـرِ بـودنـش ، خـواهشِ لبهـايِ او تا شام شـد

 

مي دَود ، بوق و چراغ و دود و گُل

 " خانم ؟ آقا ؟ گُل بخر " .... دير است دير

 تـشـنه گُلـهايِ اتاقـش منتظـر ،

 سهمـشان ؟  شايد كمي نان ،  بـي پـنـير !!

( مانی )                                                                 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٦/٢٦ - ماندانا ابری