بگو سنجاقکم هستی
باور

 

 

 

    بـاور

 

 

رسيده بود کوچِ من ، بـه مـرزهـايِ ناكـجا

خراب بود پشتِ سـر  و  روبـرو خـراب تا ......

 

سياه چـاله ي غمت ، مرا به خود كـشيده بود

اميد مرده بود و  " من  "  شكسته بود ...... بي صدا

 

به پلكِ خيسِ شيشه ها ، غروب سايه مي كشيد ......

چه شد كه ناگهان پريد خوابِ شب از سـرِ هوا ؟

 

چـگـونه بـاورم شـود  حقيقـتِ بـودنِ تـو ؟

بـگـو که اين خيال نيست  ،  بـزن كـشيده اي مرا

 

دوباره متصـل شده ، شكـسته ها به هم ، به تـو

دوره ی تبعيدِ خوشي  تمام شـد ، دوباره  ( مـا )

 

فقط كمي حوصله كن ، كه شعر هم گيـج شده

كنارِ نقطه چينِ غم ...... پرانتزِ ( خنده ) ، كـاما !

 

                        <  مانی  >

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/۳/٢٠ - ماندانا ابری