بگو سنجاقکم هستی
سفر

 

 

   سـفـر

 

 

 

صـبـر از قصه ی من حـیـران و

گــردش عقـربـه ها را می دیـد

از نـگاهـم به خـیابان بـرخورد !

چـادرِ شـب به تن خود پیـچـید

 

لب مـن شعـرِ دلـم را می گـفت

شیشه ی پنجره سنگیـست صبور !

ایـن هـمـه رهگذر و راه ، ولـی

به تـو زنـجـیر شـده ، پـایِ عبور

 

تـو کجائی کـه بـپرسـی حـالـم

با تـبِ تـنـدِ زمـان ، پیـر شـدم

قابِ رویـائی  "مـا " ، خالی بود

خـیـره در آینـه ، تصـویر شـدم

 

سایـه بر چـهره ی دیـدار نکـش

ابر ، مغـلـوبِ نـبـردِِ نـور است

هر غـروبی به طلـوعی دلخـوش

من به مِهر تو که شاید دور است

 

چـشـمِ امـیـد هـمیـشـه روشـن

من از این فـاصلـه ها مـی گـذرم

عـشق می تـازد و من بر تـرکـش

تا پـس از بـودن تـو  در سـفـرم

 

                                                    < مانی >   

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٢/٢٧ - ماندانا ابری