بگو سنجاقکم هستی
پرواز ممنوع

 

 

 

پـرواز ممـنوع

 

 

 

 

وقتی نگاهـت خنـجرِ تیزی به جانم بود

 

وقتی که در طوفانِ حسرت ، قامتم خم بود

 

وقتـی صـدایِ زنـگِ قلـبِ آهـنـینِ تو

 

در گوشِ من بیداریِ یک حسِ مبهم بود

 

وقتی طلوعِ اشکِ من در کنـجِ چشـمانم

 

یاد آورِ خشـمِ من و غوغـایِ ماتـم بود

 

 

گـفـتم زمانِ کـشتنِ پـروانۀ عشق است

 

 جـام بلـورين دلـم ،‌ لبـريز از سـم بود

 

 

                      از این زمان تا ..... نقطه چین ، پرواز ممنوع است

 

                        با تو پريـدن عاقبـت ،‌سنگـی به بالـم بود

 

 

                         از آن همه خورشید ،  در این جسمِ پُـر کینه

 

                        یک سایه مانده ، نام او ؟ ای کاش یادم بود

 

  

در نقـشۀ پیدایـشم انـگـار خـط خورده

 

آن لحظه ای که نامِ آن هرچیز جز غم بود

 

 

                                          < مانی >    

 

 

*****************************

 

تابیـد و شـب تار ز رخسـاره برفت

 

از دیده به دل آمد و صد غصه برفت

 

بر خانۀ جـان نقش رخش ثابت شد

 

از دل نرود ، اگـر چه از دیده برفت

 

 

< مانی >   

 

 

***************************** 

   

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٤/۱۱/٢٦ - ماندانا ابری