بگو سنجاقکم هستی
کویر ...

     کـویـر ...

 

روی تمـام زنـدگی من نشـسـته ای

مثل غبـار یکـسره ی روی طاقـچـه

هرگز نخواستم که تو را لحظه ای کنار ...

هرگز نخواستم که شوی خاک باغچه

 

در قلب خسته پنجره ها بسته و سکوت

آهنـگ تلخ و گوش نواز همیـشه است

می ترسـم از تلاقـیِ خورشـید با نگاه

تا پرده های عشق تو آویز شیشه است

 

هستم ، ولی شبیـه کویرم ... ترک ، ترک

تا لـحـظه های گم شـدن عقل می روم

پا خـورده ام ، شبیـه تنِ ماسه های داغ

سوی سرابِ داشتنت ، راه ؟؟... می دَوَم !

 

یک جرعه از هر آنچه ندارم به من بِده

جغـرافیـای بی کسی ام را به هم بزن

در شـرجیِ شمالیِ چشمـم طلـوع کن

تا واژه های آخـر شـعـرم قـدم بزن

ooo               

روی تمام زنـدگیِ من نشـسـته ای

انـدازه ای به قامت یک عمـر انتظار

باید عـوض شوم به امیـد رسیـدنت

نامـم کویری است ، ولی شهرتم بهار !

 

 

                                          ماندانا ابری   آبان ماه 1385

 

پی نوشت یک : در این روزها ی خاکستری !  شاعرانه نوشتن سخت ترین کار دنیا شده 

                    برای همین بر خلاف عادت با یک کار قدیمی به روز شدم ...

                  

پی نوشت دو :  این شعر برگزیده کنگره سراسری شعر کویر در سال  86 بوده و در وزارت  ارشاد ثبت شده است .

             

پی نوشت سه :  از دوستانی که به خوندن کارهاشون دعوتم کردند و به علت گرفتاری های هرروزه

                     فرصت نشد بهشون سر بزنم ، صمیمانه معذرت می خوام ... 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۸/٦/۱٤ - ماندانا ابری