بگو سنجاقکم هستی
از ستاره ...


   
ترجیح دادم متنی که اینجا بود رو حذف کنم ..... تا فقط نظرات رو در مورد  شعرم  بدونم .

  

    

   

 از ستاره ....

 


          بي صدا تر از عبورِ نرمِ شب ، اشك در چشمانِ او جوشيده بود

قامتِ سـرد و نحـيفِ زنـدگي ، تكـه اي از آبـرو پوشيده بود

 


         صبح نـزديك و غمش نزديك تر ، لحظه ها از واهمه لبريز تر

با طلوعِ روز او شب مي شد و ...

 دلخوشي ها از ستاره ، ريزتر

 

كاش اين خورشيدِ سوزان تا ابد ، روشني را گوشه اي جا مي گذاشت

روشنـي يعني نگاه و آيِـنه ، چـهره اي كه رنگِ خوشبختي نداشت

 

چند چشمِ غصه دار و يك اتاق  ، پُـر شده از حسـرتِ هـرچـه محال

در شعـاعِ نـور رسـوا تـر شده  ،  يك بغل بغـض و دلـي رو به زوال

 

پرده ها را مي كِشد ... نه !!  مي كُشد ، پنجره محكوم تر ، اعدام شـد

پـرسـه هايِ نـاگـزيـرِ بـودنـش ، خـواهشِ لبهـايِ او تا شام شـد

 

مي دَود ، بوق و چراغ و دود و گُل

 " خانم ؟ آقا ؟ گُل بخر " .... دير است دير

 تـشـنه گُلـهايِ اتاقـش منتظـر ،

 سهمـشان ؟  شايد كمي نان ،  بـي پـنـير !!

( مانی )                                                                 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٦/٢٦ - ماندانا ابری

زندانی


زندانی


دست و پا بسته ي تـو ، باز به زنجيـر شده

به اميـدي كـه در اين ثانـيه ها پيـر شده


جرمِ اين شب زده ، دزديِ كمي خورشيد است

اين كمـي ، شعلـه ي ويـرانيِ تقـدير شده


لذتِ يك نفس از داشـتنت ، حتـي كـم

در هـوايِ خفـه ي بغض ، چه تكثير شده


آسـماني كه فقـط خـوابِ ستاره مي ديد

با خـودش گفت : كه رويايِ تو تعبير شده


همه ديدند كه "ما " صبح شد و ظهري داغ

و غروبي كه رجز خواند : ببين ، سير شده !!

  **********

در اتاقي كه پر از چوب خطِ خاطره هاست

لحـظـه ها نيـز به تكرارِ تو تفسـير شده


مـيله هـا مانـعِ ديدارِ" من " و پـروازند

تـو بيا در قفـسم ، شوقِ نفس گير شـده


پنجره خيره تر از"  من " به تو مي انديـشد

كه چرا گُم شده خورشيد ؟ چـرا  ديـر شده ؟

   ( مانی )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٦/۱۱ - ماندانا ابری

سيم خاردار





 یک ترانه ی  قدیمی .....


 

سیم خار دار



تو غـربتِ سـردِ خـودت

به غـصـه وا بسته شـدی

این همـه در دور و بَـرت

اما می گـی خسته شـدی

               با تیـرِ تنـهـائی و خشـم

              خنده رو در جا می کُشی

               دورِ بــلـورِ قـلـبـتــو

              سیمایِ خاردار می کِشی

رفتـه ، حالا تـنـها شـدی ؟

بـذار بـره وقـتـی پـریـد

بـردۀ احــســاس نـشـو

بـتاب ، مـغـرور و سـپـیـد

               تـوُ بازیِ نـفـرت و عشق

                آسِ بــرنــده دلــِتــه

              شادیِ تـو کـور می کـنه

              چشـمـائی که دشـمنـته

سیـمـایِ خار دار و بچین

بــزن به سیــمِ زنـدگی

شـعـرِ رهـائی رو بـخون

نمـون تـوُ چنـگِ بـردگی

       

 < مانی > 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/٦/٦ - ماندانا ابری