بگو سنجاقکم هستی
باور

 

 

 

    بـاور

 

 

رسيده بود کوچِ من ، بـه مـرزهـايِ ناكـجا

خراب بود پشتِ سـر  و  روبـرو خـراب تا ......

 

سياه چـاله ي غمت ، مرا به خود كـشيده بود

اميد مرده بود و  " من  "  شكسته بود ...... بي صدا

 

به پلكِ خيسِ شيشه ها ، غروب سايه مي كشيد ......

چه شد كه ناگهان پريد خوابِ شب از سـرِ هوا ؟

 

چـگـونه بـاورم شـود  حقيقـتِ بـودنِ تـو ؟

بـگـو که اين خيال نيست  ،  بـزن كـشيده اي مرا

 

دوباره متصـل شده ، شكـسته ها به هم ، به تـو

دوره ی تبعيدِ خوشي  تمام شـد ، دوباره  ( مـا )

 

فقط كمي حوصله كن ، كه شعر هم گيـج شده

كنارِ نقطه چينِ غم ...... پرانتزِ ( خنده ) ، كـاما !

 

                        <  مانی  >

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/۳/٢٠ - ماندانا ابری

حامی

 

  

        حـامـی

 
 
باز یک قصه و یک بودن و نا بـودنِ " ما "
 
و کلاغـی کـه شـده دربـدرِ هـیـچ کجـا
 
 
عشـق آمد  ،  و به دیوارِ جـنونم کوبیـد
 
بسته زنجـیرِ اسارت ، به سر و سینه و پا
 
 
و تـو که در تپـشِ پلـکِ پر از بیـداری
 
شـده ای خـوابِ من و فاتـحِ شهرِ رویا
 
 
یا کـه لبخند مرا کرده غـمت زنـدانی
           در ته دره ی  ای کاش  و  هزاران  اما
 
 
از پـسِ فاصله ها خوب تماشـایم کُـن
 
شعله ی سرکشم و سوخـتنـم ، رازِِ بقا
 
 
          صبر من حامی اين قصه شده ، می دانم 
               آهـنِ قلبِ تـو را نـرم کـند ثانـیه هـا
                                        
 
بـاز امشب ، پـیِ تکـرارِ نـسیمِ یـادت
 
قاصدک هایِ خیالم شده از ساقه جدا

 

 

                                     <   مانــی  >  

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/۳/٩ - ماندانا ابری